The Abyssal Tide

Κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, εκεί που το φως δεν φτάνει και ο χρόνος μοιάζει να έχει ξεχάσει να κυλήσει, υπάρχει ένα ρεύμα που δεν φαίνεται στους χάρτες. Οι παλιοί ναυτικοί το έλεγαν “The Abyssal Tide”. Δεν ήταν απλά νερό· ήταν κάτι που κινούνταν με βούληση.

Μέσα σε αυτό το σκοτάδι γεννήθηκε εκείνος.

Όχι σαν τα πλάσματα της επιφάνειας, αλλά σαν κάτι αρχαίο, σμιλεμένο από πίεση, αλάτι και σιωπή. Το σώμα του ήταν αρθρωτό, σαν να είχε φτιαχτεί για να κινείται ανάμεσα σε ρωγμές βυθού και χαμένες πόλεις. Κάθε του κίνηση άφηνε πίσω ένα απαλό, μπλε φως — όχι για να φωτίζει, αλλά για να θυμίζει ότι υπάρχει.

Τον ονόμασαν φύλακα, αν και κανείς δεν τον όρισε ποτέ. Περιπλανιόταν ανάμεσα σε ναυάγια, περνούσε πάνω από σκουριασμένα κουφάρια πλοίων και άκουγε τις ιστορίες τους. Δεν τις έσωζε. Δεν τις διόρθωνε. Τις κουβαλούσε.

Λένε πως αν ένα πλοίο χαθεί στο σωστό σημείο, αν το ρεύμα σε τραβήξει αρκετά βαθιά, μπορείς να τον δεις. Όχι καθαρά — σαν σκιά που πάλλεται. Σαν φως που δεν ανήκει εκεί. Και αν σε κοιτάξει, δεν θα σε κυνηγήσει. Δεν τον νοιάζεις τόσο.

Απλά θα σε θυμάται.

Και αυτό είναι χειρότερο.

Γιατί ό,τι θυμάται το Abyssal Tide, δεν χάνεται ποτέ πραγματικά. Μένει εκεί κάτω, κομμάτι του βυθού, κομμάτι της σιωπής, κομμάτι του ίδιου.

Κάποιοι λένε πως δεν είναι τέρας. Άλλοι πως δεν είναι καν ζωντανός. Αλλά όλοι συμφωνούν σε κάτι:

Αν δεις το μπλε του φως στο απόλυτο σκοτάδι, είναι ήδη αργά για να γυρίσεις πίσω.